Wim Vandekeybus werd geboren in Herenthout op 30 juni 1963. Zijn vader was dierenarts. Na de middelbare school ging Wim Vandekeybus naar Leuven om psychologie te studeren. In 1985 sloeg hij een heel andere weg in en deed hij auditie voor Jan Fabre, die hem een rol gaf in The Power of Theatrical Madness. Een jaar later richtte hij het gezelschap Ultima Vez op.

Zijn eerste voorstelling What the Body Does Not Remember (1987) werd een internationaal succes en werd bekroond met een Bessie Award (New York Dance and Performance Award), een prijs die wordt toegekend voor grensverleggend werk. 
Bijna dertig jaar en een heel video- en filmoeuvre later gaat Wim Vandekeybus nog steeds verder met het zoeken naar vernieuwing. "Voor mij moet de vorm elke keer weer anders zijn," zegt hij. "Daarom kom ik de ene keer met een zeer muzikale voorstelling (nieuwZwart of Speak Low If You Speak Love...) of zet ik alleen een man voor een film (Monkey Sandwich). Een andere keer kom ik met een klassiek mythologisch stuk (Oedipus/bêt noir) of een analysevoorstelling waarin het theatrale een belangrijke rol speelt (booty Looting of Talk to the Demon)." Toch blijft Ultima Vez in al die zo verschillende producties de eigen bewegingstaal trouw.

Spanning, conflict, body versus mind, risico’s en impulsen. Lichamelijkheid, passie, intuïtie, instinct. Die pijlers zullen wel nooit uit het werk van Vandekeybus verdwijnen. Ze krijgen alleen telkens een heel ander gezicht.

In december 2012 ontving Wim Vandekeybus de Keizer Karelprijs die de provincie Oost- Vlaanderen om de drie jaar uitreikt. Hij kreeg deze prijs voor zijn uitzonderlijke verdiensten op het gebied van kunst en cultuur en voor zijn engagement, ook richting jongere generaties. Een jaar later zijn Wim Vandekeybus en Ultima Vez de laureaat van de Evens Prijs voor Kunst. Ze ontvangen de Prijs voor hun belangrijke bijdrage aan de hedendaagse dans in Europa, voor hun multidisciplinair werk en voor hun sociaal en cultureel engagement.

Galloping Mind is Wim’s eerste langspeelfilm.